Η αλήθεια είναι πως το σκεφτόμουν από καιρό. Να το κάνω ή να μην το κάνω; To be or not to be; Τελικά αποφάσισα to be! Τόσο καιρό είχαν να κάνω κάτι για μένα, μόνο για τους άλλους.
Μέσα σε χρόνο μηδέν, βρισκόμουν ήδη έξω από τον τόπο του εγκλήματος. Στάθηκα για λίγο και οι τύψεις άρχισαν να με βαραίνουν. Να μπω μέσα και να δώσω τον μισό μου μισθό για μια στιγμή απόλαυσης; Ε ναι λοιπόν, να τον δώσω γιατί όχι, μαζί μου θα τα πάρω; Παίρνω λοιπόν βαθιά ανάσα και μπαίνω μέσα.
Απαλή μουσική, χαμηλός φωτισμός και μια έντονη γλυκιά μυρωδιά μου χάιδευε τη μύτη. Με υποδέχτηκε μια κυρία, ψηλή, στα 55, έβαζε κάτω όμως άνετα πολλές 20άρες. Αμέσως με έκανε να αισθανθώ άνετα παρά το άγχος που είχα. Με οδήγησε σε ένα μεταξωτό καναπέ και ευγενικά με έβαλε να κάτσω, ρωτώντας αν ήθελα κάτι να δροσιστώ. Τίποτα δεν πήγαινε κάτω, η καρδιά μου πήγαινε να σπάσει από την αγωνία όταν μου είπε πως θα έρθουν μπροστά μου να τις δω!
Μόλις ήρθε η πρώτη, ένιωσα πεταλούδες στο στομάχι, κρύος ιδρώτας άρχισε να τρέχει από το μέτωπο και τα μάτια μου θάμπωσαν. Ήταν όπως την είχα ονειρευτεί και ακόμα καλύτερη. Έτσι όπως ήταν ντυμένη στα δερμάτινα η καρδιά μου πήγαινε να σπάσει από την λαχτάρα πως θα την κρατούσα σε λίγο στην αγκαλιά μου.
Αμέσως ρώτησα την ευγενική κυρία για την τιμή.
- €500! μου είπε.
Απογοητεύτηκα, €500 είναι ο μισός μου μισθός και οι καιροί είναι δύσκολοι… αξίζει τον κόπο;
Μετά από ώριμη σκέψη, αποφάσισα πως την ίδια ικανοποίηση θα μου έδινε και μια πιο φτηνή. Ευχαρίστησα την ευγενική κυρία και την έκανα με ελαφρά πηδηματάκια…
Όχι φίλοι μου, αυτό που μόλις σας περίγραψα, δεν είναι οι σκέψεις ενός άντρα σε ένα μπουρδέλο, αλλά οι σκέψεις μιας γυναίκας στο κατάστημα της Loui Vuitton!!!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου